زبان پهلوی ساسانی
پارسیک، که آن را با نام پهلوی در ادبیات فارسی نو، و در نوشته های دانشگاهی با نام پارسی میانه میشناسیم، از زبانهای ایرانی میانه در دوران ساسانی است که نخستین بار در جنوب غربی فلات ایران شکل گرفت. این زبان ریشه در زبانهای ایرانی جنوب غرب و پارسی باستان دارد. زبان پهلوی بعد ها دچار دگرگونی هایی طبیعی گشته و تبدیل به زبان پارسی، فارسی و یا پارسی دری شد.
سانسکریت زبانی هندواروپایی بوده که به عنوان هم ریشه ی زبان پارسی باستان نیز شناخته میشود. این زبان، زبان مذهبی ادیان هندوئیسم و بودائیسم میباشد. همچنین در ایالت اوتاراکند هند، زبانی رسمی است. خواستگاه این زبان را بسیاری، حوزه ی فلات ایران و تمدن جیرفت میدانند. این زبان همچنین ارتباط نزدیکی با زبان اوستایی دارد.
در حال حاضر 14 هزار نفر به زبان سانسکریت سخن میگویند. دانش این زبان همچنین در خوانش نوشته های باستانی بسیار کمک کننده بوده است.
از پرگویش ترین زبان های این خانواده میتوان به زبان های چینی، برمه ای و تبتی اشاره کرد. سایر گویشهای این خانواده، در مناطق دور افتاده ی کوهستانی و کم جمعیت رواج دارند.
هیروگلیف مصری
خط هیروگلیف را نخستین بار مصریان برای نوشتن مطالب خود ابداع کردند. این خط یکی از قدیمی ترین شیوه های نوشتار است که برخی از آثار به جا مانده از آن به 3 هزار سال پیش از میلاد بازمیگردد. در دیوار آرامگاهها، ستونها، تندیسها، مهرها و… این زبان به کار برده شده است. نگارش آن نیز به صورت عمودی و افقی میباشد.
منبع:بلاگ ماژورین